Leven als origineel

Origineel volledig

Door Karolien Lievense

“Veel mensen worden geboren als een origineel, maar sterven als een kopie”, zei Jan Pool, voorganger van The Shelter in Haarlem ooit. Ik moet bekennen dat ik vaak genoeg niet origineel ben.
Als kind was ik origineel, maar gaandeweg leerde ik dat bepaalde eigenschappen van mij niet zo leuk gevonden werden. Ook zag ik dat mensen met bepaald gedrag veel waardering kregen van anderen. En dus kopieerde ik hun doen en laten.

Niet met succes, overigens. Je kunt proberen een bepaalde rol aan te nemen, maar uiteindelijk houd je dat niet vol. Het kost je energie om anders te zijn dan je werkelijk bent. Bovendien is de vraag of het nodig is om anders te zijn dan je bent. Heeft de Heer ons niet voor niks allemaal verschillend gemaakt?

Ik dien God het beste door te zijn zoals God mij heeft bedoeld. Soms baal ik van bepaalde karaktertrekken. Ik had graag alerter willen zijn, leuker, slimmer, gevatter, extraverter, sportiever … maar ik bén het niet. Gelukkig hóef ik het ook niet te zijn.

Ik moet Karolien zijn, of laat ik het zo zeggen: de Karolien die God heeft bedoeld. Ik weet dat er nog een groot verschil zit tussen de Karolien van nu en de Karolien zoals God die heeft bedoeld. Met Gods genade zal ik steeds meer worden zoals ik moet zijn.

Geen been gebroken

www.freepix4all.com

Door Karolien Lievense

De rechtvaardige heeft veel ellende, maar uit dat alles redt de HEERE hem. Hij bewaart al zijn beenderen, niet één daarvan wordt gebroken. (Psalm 34 : 20-21, HSV)

Toen Anna Spafford in 1873 in Engeland was aangekomen, stuurde ze haar man Horatio een telegram met alleen deze woorden: “saved alone”. Tijdens de tocht per schip vanuit Amerika waren hun vier dochters verdronken. Het schip was gezonken nadat het tegen een ander schip was gebotst. Anna had dit ongeval als één van de weinigen overleefd.

Het was de zoveelste ramp in het leven van Anna en Horatio. In 1871 was hun enige zoon gestorven. Daarna brak de Chicago brand uit. Horatio had veel geïnvesteerd in onroerend goed. De brand trof veel van zijn panden en betekende dus een financiële klap voor hem en Anna.

Dit lijkt wel een moderne versie van de geschiedenis van Job. Het is waar wat in Psalm 34:20 staat: “De rechtvaardige heeft veel ellende.” Blijkbaar blijft ook sommige gelovigen grote tegenspoed niet bespaard. Waarom eigenlijk? Psalm 34 geeft geen verklaring hiervoor. Op de constatering dat de rechtvaardige veel ellende meemaakt, volgt wel een belofte: “maar uit dat alles redt de HEERE hem. Hij bewaart al zijn beenderen, niet één daarvan wordt gebroken.”

Ik heb me vaak afgevraagd wat deze tekst precies betekent. Het leken mij maar loze woorden. Als ’t puntje bij ’t paaltje komt, moet je toch veel lijden, nietwaar? Totdat ik las dat het gebeente oftewel het geraamte van de mens in de Archaïsche wereld een beeld was van de compleetheid van de mens. Het Hebreeuwse woord etsem (gebeente) betekent ook hetzelfde als “sterk zijn”. Dat is niet vreemd: op je gebeente rust je hele lichaam. Dankzij je gebeente ben je sterk.

Met die gedachte kregen de woorden van Psalm 34:20-21 ineens een veel diepere betekenis voor mij: Weliswaar maakt de rechtvaardige veel ellende mee, maar hij komt er als compleet mens uit. Het raakt hem niet echt.

Van dit laatste heeft Horatio Spafford wel heel duidelijk getuigd. Toen hij zijn vrouw achterna reisde naar Europa, kwam hij ook langs de plek waar zijn dochters waren verdronken.  Hij schreef toen het beroemde lied: “It is well with my soul”, waarin hij bezingt dat niets de gelovige echt kan raken. Want wat er ook gebeurt, het is goed met zijn ziel en straks zal hij voor altijd de Heer zien. Alle reden dus om juichend te zingen:

When peace like a river, attendeth my way,
When sorrows like sea billows roll;
Whatever my lot, Thou hast taught me to say,
It is well, it is well, with my soul.

Refrain:
It is well, with my soul,
It is well, with my soul,
It is well, it is well, with my soul.

Though Satan should buffet, though trials should come,
Let this blest assurance control,
That Christ has regarded my helpless estate,
And hath shed His own blood for my soul.

My sin, oh, the bliss of this glorious thought!
My sin, not in part but the whole,
Is nailed to the cross, and I bear it no more,
Praise the Lord, praise the Lord, O my soul!

And Lord, haste the day when my faith shall be sight,
The clouds be rolled back as a scroll;
The trump shall resound, and the Lord shall descend,
Even so, it is well with my soul.

Ervaar je God?

KADERvb vierkant ERVAAR2

Door Karolien Lievense

Eén van mijn favoriete tv-programma’s van het afgelopen seizoen was ongetwijfeld ‘Andries’. Ik houd ervan om mensen te horen spreken over hun leven met de Heer. Het interesseert me mateloos hoe God in hun leven werkt, welke ontwikkeling ze hebben doorgemaakt en hoe ze zoiets als ‘roeping’ ervaren.
In de loop van elke aflevering stelde Andries zijn gasten meestal wel de volgende vraag: “Ervaar je God?” Veel gasten gaven als antwoord: “Ja, maar die momenten zijn spaarzaam” of “Ja, maar wel heel af en toe.”

GEMIS
Vooral dat woordje ‘maar’ trok mijn aandacht. Waarom zeiden mensen niet “Ja, ik ervaar God af en toe”, in plaats van “Ja, maar wel heel af en toe”?
Het kon niet anders, of achter al die ‘maars’ moesten wel gedachten schuilgaan in de trant van: ‘Oke, ik ervaar God, maar eigenlijk zo weinig dat het niet echt meetelt’ of ‘Ik zou God veel meer willen ervaren.’ Bemerkte ik hier een bepaald gemis, een verlangen?

VOORTDUREND BEWUSTZIJN
Eén gast sprak overigens totaal anders over het ervaren van God, en dat was Wilkin van de Kamp. “Ik ervaar het als een voortdurend bewustzijn dat God heel dicht bij me is”, zei hij, “en dat voel ik. Ik voel dat in mijn darmen, bij wijze van spreken.”
Daarop vroeg Andries of hij dit ook nu ervaart. “Ja, ik voel dat ook nu. In het Nederlands zeggen wij dat natuurlijk niet zo, maar in het Hebreeuwse denken spreek je meer over je buik, over je innerlijke mens. En ik voel dat ook gewoon hier”, zei Wilkin, terwijl hij over zijn buik wreef.
Andries suggereerde dat dit vast niet zou gelden voor de momenten waarop hij in de supermarkt liep of gestrest over de autobaan reed, maar voor die ogenblikken waarop hij meer met God bezig was. Als hij op een conferentie sprak bijvoorbeeld, of in een kerkdienst. Maar nee, Wilkin antwoordde dat “het voortdurende bewustzijn” van God er altijd is. “Ik sta er mee op en ga ermee naar bed.”

VLINDERS IN DE BUIK
Hij omschreef dit gevoel als het hebben van “vlinders in de buik.” Niet als een gevoel van opwinding, zo legde hij uit, maar “van vrede, van rust.”
Op de vraag waarom anderen dit niet ervaren, terwijl zij daar best naar zouden verlangen omdat dit meer rust en zekerheid geeft, zei Wilkin heel treffend:
“Ik denk dat heel veel christenen zich er niet van bewust zijn dat bij de wedergeboorte de Geest van God in je komt wonen. We kunnen daar niet zo goed mee omgaan.”
Dit zette mij aan het denken. Hoe komt het dat we als christenen zo weinig beseffen dat de Geest altijd met ons is en Zich voortdurend in ons uitdrukt? En dat terwijl dit punt zo ongelooflijk belangrijk is. Hoe kunnen we immers ‘wandelen naar de Geest’, zoals in Romeinen 8 staat, als we niet geoefend zijn in het herkennen van Zijn stem?

KRACHT
Nu heeft Wilkin ook een andere tijd gekend, zei hij. Toen hij op een zondag Gods aanwezigheid sterker dan ooit ervaarde, schrok hij zich wild, ook al had hij hier anderhalf jaar lang elke vrijdagavond samen met anderen voor gebeden. “Ik dacht zelfs: dit wil ik niet.”
Andries wilde weten wat er dan precies gebeurde. “Christenen bidden vaak om de kracht van de Heilige Geest of zingen liederen over de kracht van de Heilige Geest: Heer, kom met Uw kracht, kom met Uw majesteit”, zei Wilkin, “maar als God écht komt, en we misschien nog maar een glimpje zien van Zijn majesteit, dan is het zo overweldigend en overdonderend.”

Ik had hier graag nog meer over gehoord, maar Andries ging er verder niet op in. Wat er precies in de gemeente van Wilkin gebeurde, daar moeten we dus naar gissen. In ieder geval roepen zijn woorden bij mij een verlangen op. Zou ook hiervoor niet gelden dat we zo vaak te weinig met de Heilige Geest bezig zijn en er niet echt voor bidden? Ik geloof dat God veel meer kan doen dan we voor mogelijk houden.